افزایش جمعیت سالمندان در کشور و احتمال فراوان تضییع حقوق آن‌ها به خاطر شرایط جسمانی و روحی خاص‌شان موجب شده است که رعایت حقوق سالمندان به عنوان قشری آسیب پذیر و نیازمند حمایت ویژه، در نظام حقوقی کشورها اهمیت پیدا کند. هدف از انجام این پژوهش، بررسی و آسیب شناسی حقوق سالمندان در نهادها و نظامات عمومی جامعه و نیز نظام عدالت کیفری ایران و شناسایی تضمینات متناسب با تحقق مطلوب این حقوق در ایران است. سوال اصلی این پژوهش آن است که سالمندان در نهادهای عمومی و نظام عدالت کیفری، نیازمند به رسمیت شناختن چه حقوق ممتازی هستند و جهت تحقق هر چه بهتر این حقوق، چه تضمیناتی باید در نظر گرفته شود. این پژوهش از نوع کیفی و با بهره گیری از روش توصیفی- تحلیلی به سامان رسیده است. یافته های این پژوهش حاکی از آن است که امکان‌‌بخشی دسترسی آسان به نهادهای نظام عدالت کیفری، اتخاذ تدابیر حمایتی- معاضدتی لازم برای این قشر و نیز پیش بینی تدابیر ویژه جهت جبران خسارت های وارد بر سالمندانِ بزه‌دیده، به عنوان برخی از تدابیر حقوقی ضروری برای این قشر، در نظام حقوقی ایران با کاستی‌ها و خلأهای قانونی مواجه است و تضمینات لازم در خصوص آنها پیش‌بینی نشده است. همچنین حق سالمندان بر دسترسی آسان به اماکن اداری، حق بر اشتغال متناسب و تفریح، حق بر آموزش، حق بر برخورداری از خدمات مراقبتی، بهداشتی، درمانی، روانی و توانبخشی متناسب، نیازمند رسمیت‌بخشیِ ویژه در نظام حقوقی ایران است، که هم اینک با چالش‌های مختلف تقنینی و اجرایی روبه رو است.